مسئله 2976 - اگر نذر كند روز معيّنى را روزه بگيرد ، بايد همان روز را روزه بگيرد ، و بنابر احتياط واجب در آن روز بدون ضرورت مسافرت نكند ، ولى چنانچه مسافرت كرد در آن روز روزه نگيرد ، و بنابر احتياط واجب قضاى آن روز را بگيرد . و همچنين است اگر در آن روز مريض شد يا مصادف با عيد فطر يا عيد قربان شد يا زن خون حيض و نفاس ديد . ولى اگر عمداً و بدون ضرورت سفر كند علاوه بر قضاء كفّاره نيز دارد . مسئله 2977 - اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نكند ، و از پيش براى خود جزائى معيّن نكرده باشد كار حرامى كرده و بايد كفّاره بدهد ، يعنى يك بنده آزاد كند ، يا به شصت فقير طعام دهد . يا دو ماه پياپى روزه بگيرد . مسئله 2978 - اگر كسى براى تخلّف نذر يا قسم يا عهد خود ، مجازات و كفّاره‌اى معيّن كند ، مثلًا بگويد : عهد كردم با خدا كه تا فلان وقت سيگار نكشم و اگر كشيدم ده تومان به فقرا بدهم ، در صورت تخلّف ، همان ده تومان را بدهكار است . مسئله 2979 - اگر نذر كند كه تا وقت معيّنى عملى را ترك كند ، بعد از گذشتن آن وقت ، مىتواند آن عمل را بجا آورد ، و اگر پيش از گذشتن وقت از روى فراموشى يا ناچارى انجام دهد ، نذر منحلّ مىشود و ديگر چيزى بر او واجب نيست ، ولى اگر در نظر نذر كننده مجموعه اعمال در مدّت منظور ، به عنوان يك عمل واحد حساب نشده است ، بلكه مقصود نذر كننده اين بوده كه در آن مدّت معيّن هر فردى از افراد آن عمل را مستقلّا بر خود حرام كند ، لازم است كه بعداً هم آن عمل را بجا نياورد ، و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت ، عمداً و بدون عذر آن عمل را انجام دهد ، بايد به مقدارى كه در مسئله 2942 گفته شد كفّاره بدهد . و اگرشكّ دارد كه همه اعمال مدّت را به عنوان عمل واحد در نظر گرفته يا متعدّد و مستقلّ ، بعداً هم چيزى واجب نيست . مسئله 2980 - كسى كه نذر كرده عملى را ترك كند و وقتى براى آن معيّن نكرده است ، اگر از روى فراموشى ، يا ناچارى ، يا اشتباه آن عمل را انجام دهد كفّاره بر او واجب نيست ، ولى چنانچه مقصود نذر كننده اين بوده كه هر فردى از افراد آن عمل را مستقلّا بر خود حرام كند ، پس از اين تخلّف با عذر ، باز هم بايد در بقيّه عمر ترك كند ، و اگر از روى اختيار آن را بجا آورد ، براى هر دفعه كه بجا آورد بايد كفّاره بدهد . و اگر شكّ دارد كه چگونه در نظر داشته است بعداً هم چيزى واجب نيست .